گفتند نباید بنویسیم از آخر
شاید عطشِ قصهی من رو به زوال است
حتی اگر این وسوسه رسوا شد و پژمرد...
زیباییِ کابوسِ تو الحق که وصال است
من نحسیِ این جادهی بیآخرِ بد را
از معبدِ بیزائرِ دست تو ندیدم
چشمِ تو زلالیِ جهانِ قدغن بود
لعنت به خودم باز به چشمت نرسیدم
صدبار گره خورد به دستت هیجانم
هربار تو را دیدم و دنیام فروریخت
در خواب، پر از حرف شدم تا تو بخندی
باز آمدم از خاطره رویام فروریخت
گیسوی پریشان تو آغاز جهانم
آغاز نگاهت... شب بارانیِ پاییز
قلبم ضربانی که به رویای تو آویخت
دست از هیجان تپش وسوسه لبریز
دستی که دخیل است به فردا که تو باشی
مردی که جهانش به صدای تو بنا شد
خندید به خندیدن این مردم بیرحم
تو رفتی و این قصه که انگشتنما شد
دنیا خودِ گرگ است نشستهاست به لبخند
تا آتشِ بیجانِ من آرام بگیرد
ته ماندهی این عشق، بخُشکد... که بمیرم
تا بر سر نَئشم برود کام بگیرد
ای عشق... ببخش از قلمم، تلخ نوشتم!
هرطور نوشتم که تو معصوم بمانی
از اصل نیفتادهام ای خانهبرانداز
اصلا به جهنم که تو محکوم بمانی
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.