آمدی تا که بمانی؟ دل و جانم روشن
بنشین، آخر ویرانی و تنهایی من
آسمان، غرق بهار است و نگاهت در جان
اشک شوقی و نفسهای صبور باران
تو همه دار و ندارم شدهای جانم ده
در هُبوط از غزل چشم خود ایمانم ده
در دلم خندهی صد قافله مجنون مانده
و گریزانم از امیدِ بدِ وامانده!
تو نباشی که امیدی به دل فردا نیست
آخر مرثیهی رود شدن، دریا نیست
بی تو این شاعرِ بی نام و نشان میمیرد
شعرهایش که نیامد به زبان، میمیرد!
هستی اما من از اندوهِ دعا میترسم
از جهانی که نباشی به خدا میترسم
مَردَم اما نفسم با تو به دنیا بند است
مردِ مغرورِ تو دیوانهی آن لبخند است
بنشین، حسرت این حنجره فریاد شود
و اسیری که دلش لک زده آزاد شود
آمدی تا که بمانی؟ دل و جانم روشن
بنشین، مَحرمِ دنیای غریبانهی من
نظرات