انقدر از استرس دیوونه بودم که از خونه زدم بیرون
به هیچ وجه نمیخواستم کسی بفهمه حال منِ داغون
یه مسیر نامشخص و فقط رفتم گیج و بی هدف
اون موقع شب تو خیابون فقط من بودم که راه میرف
اونجا بود که بغضم از فشار و درد یهو ترکید
هیچی و به جز تصویرای تیره و مات ندید
اونجا بود که فهمیدم کم آوردن یعنی چی
اونجا بود که فهمیدم هیشکیم نداری بهش بگی
اونجا با خودم گفتم که عجب دنیای بدی
که واسه هر تصمیمی تو این زندگی چقدر مرددی
ساعت ها گذشت و بالاخره من اومدم خونه
یه لبخندیم داشتم واسه اینکه کسی ندونه
به بهونه خواب سریع رفتم توو اتاق
که هیشکیم نفهمه چی گذشت به حال منه خراب
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.