برگها حرفهای پاییزند
از سر شاخه ها که میریزند
حرفها حرفهای دلتنگیست
برگها از گلایه لبریزند
برگها سالهاست میبارند
مثل برکه به وقت بیماهی
برگ از مرگ خود گریزان است
قسمتش گریه میشود گاهی
کاش میشد دوباره برگردی
دل من از گلایه لبریز است
نیستی درد میکند قلبم
چار فصلش همیشه پاییز است
برگها دانهدانه میریزند
این خزانِ نبودنِ عشق است
عابران بیبهانه غمگینند
این نشانِ نبودنِ عشق است
عابران خستهاند جایی نیست
روی این نیمکت پر از برگ است
همه جا غرقِ بوی تنهاییست
حس و حالِ زمین پر از مرگ است
کاش میشد دوباره برگردی
دل من از گلایه لبریز است
نیستی درد میکند قلبم
چهار فصلش همیشه پاییز است
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.