دوباره این ابر پاییزی بر تن خشک و بی جانم
بزن تا بی نیاز باشم از آنکه واسش پریشانم
بر جان من بزن بزن باران
خستم از این عشقای بی سامان
دردم شده این حس دوریت
ای داد من از این پریشانی
ای وای من تو که نمیدانی
چه آمدش سرم ز دوریت
شدم اسیرت فقط به من بگو کجاست اسیرت
شدم روانی از این شبای بی قراری چه میدانی
بر جان من بزن بزن باران
خستم از این عشقای بی سامان
دردم شده این حس دوریت
ای داد من از این پریشانی
ای وای من تو که نمیدانی
چه آمدش سرم ز دوریت
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.