یه کوچه عاشقه دیوونه های دورگردش بود
هزار تا جای پا روی تن زخمی و سردش بود
چشماش از گریه ها و خنده های عابرا پر بود
دل غمگینش از نامردی های شهر دلخور بود
همه دورو همه سردو همه تسلیم و بی آزار
نفس گیر شب آه و شب بغض و شب رفتن
دلیل حالشو باید بپرسه از کدوم شب گرد
که بفهمه تو کدوم حادثه آرامش و گم کرد
خیال میکرد آهش رو دل برجا اثر داره
میخواد بالا بره از تیر برقا ماهو برداره
ولی افسوس نمیتونه پریشون حاله و خسته
یه کوچه که نمیدونسته تمام عمر بن بسته
شناسنامش با رنگ آبی روشن رو دیواره
هنوزم از قرار آدما خیلی خوب خبر داره
دلش میخواست تمام آدمای رفته برگردن
نمیخواست اما حتی اسمشم مردم عوض کردن
چشاش سرخه از بی خوابی از آوار بی تابی
یه عکس زخمی رو دیوارش از یه پروانه ی بیدار
هوای گم شدن تو شعله ی رگبار دلتنگی
شوق مصون خندیدن با یه بازنده خوشحال
خیال میکرد آهش رو دل برجا اثر داره
میخواد بالا بره از تیر برقا ماهو برداره
ولی افسوس نمیتونه پریشون حاله و خسته
یه کوچه که نمیدونسته تمام عمر بن بسته
ستون پشت ستون سایه، نشسته تو سکوت شب،توی قاب یه دریچه،شکست نورو میبینه
ستاره تا ستاره شعله ی دنباله داره غم،داره دنیاشو میسوزونه و میگن زندگی اینه
تو این لحظه تو این ساعت تو این سردی تو این وحشت تن خاکیشو گم کرده توی فصلای بی رنگی که پشت کوه خالی میشه با این مردم سنگی،داره ابرا رو آتیش میزنه با آه دلتنگی
خیال میکرد آهش رو دل برجا اثر داره
میخواد بالا بره از تیر برقا ماهو برداره
ولی افسوس نمیتونه پریشون حاله و خسته
یه کوچه که نمیدونسته تمام عمر بن بسته
شب و رویای خوب رفتن و رسیدن اونورا
شب و صدای ناقوس و دعوت حسرت فرار
شب و یه کوچه ی نفس بریده که زنجیر پاهاش،شب و کوچه ای که چیزی ندیده چشاش جز دیوار
هنوز نظری ثبت نشده است؛ اولین نفر باشید.